وقتی پمپئو جواب حسن روحانی را درباره جنگ با ایران میدهد
وزیر خارجه پیشین آمریکا اعتراف کرد که «جنگ با ایران امری انتخابی نیست که ترامپ به آن تن داده باشد؛ سالهاست که آمریکا با ایران میجنگد»؛ با وجود این اعتراف صریح و شفاف، مدعیان اصلاحات «جنگطلبی» و «تشدید تنش» را به جریانهای داخلی نسبت داده و دستمایه «تصفیه حساب» جناحی کردهاند.
به گزاش قاب فردا به نقل از همشهری آنلاین، کیهان نوشت: درحالی که مقامات آمریکایی طرح جنگ مینویسند، مدعیان اصلاحات نسخه «تسلیم» پیشنهاد میکنند؛ چند روز پیش، حسن روحانی در جمع وزیران و معاونان دولتهای یازدهم و دوازدهم واژه «تحمیل» را از «جنگ» قلم گرفت و بدون توجه به اینکه جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه، تحمیل شده بود، دفاع نیروهای مسلح و مقاومت مردم در برابر زیادهخواهیهای آمریکا و اسرائیل را «جنگطلبی» توصیف کرد.
در مقابل روحانی که بر حقانیت ایران ایستادگی نکرد و با سانسور کردن واژگان، واقعیت را وارونه جلوه داد، «مایک پمپئو»، وزیر امور خارجه پیشین آمریکا بر باطل خود استوار بود و با حضور در یک برنامه گفتوگو محور اعتراف کرد: «برخی در حزب جمهوریخواه معتقدند ترامپ اشتباه کرده و این یک جنگ انتخابی بوده است، اما این استدلال نادرست است، این جنگ انتخابی نبود. ما دهههاست با ایران در حال جنگ هستیم».
جنگطلبان آمریکایی، جامعه ایالات متحده را از ایرانهراسی غوطهور کرده تا برای توجیه افکار عمومی کمترین زمان و هزینه را صرف کنند؛ اما مدعیان اصلاحات با سخنان به ظاهر «خیرخواهانه»، «عزم» و «اراده» مردم را نشانه رفته و مقاومت مردم را «ستیزهجویی» توصیف میکنند.
رئیس دولتی که هنگام تصدی، توافق با کدخدا (آمریکا) را ذکر روزانه کرده و با خروج آمریکا از برجام و بدعهدیهای مکرر آن عبرت نگرفت، در جمع همکاران و در ادامه توصیههای به ظاهر خیرخواهانه گفت: «اگر آتشبس بخواهد، زمینهای درست کند برای مذاکره و آن مذاکره زمینهای درست کند برای یک توافق و آن توافق، توافق عزتمندانه و شرافتمندانه باشد خیلی خوب است»؛ برخلاف روحانی که در «خلأ» سرگردان است و چشم بر واقعیتهای سیاسی میبندد، پمپئو جنگ با ایران را یک وظیفه و یک ضرورت توصیف کرد و اظهار داشت: «نباید اجازه دهیم که ایران یک کره شمالی دیگر شود، کشوری غیر قابل نفوذ و غیر قابل
حمله».
اعتراف پمپئو نشان از این واقعیت دارد که جنگ آمریکا علیه ایران پایانناپذیر است و متوقف نمیشود؛ بلکه شکل آن تغییر میکند. گاهی به صورت تحریم فلجکننده سفره مردم را کوچک میکند و گاه چون «تاماهاک» بر سر کودکان میناب آوار میشود.
