استراتژی نیویورک تایمز در لیبی و ایران: از نخنما تا تغییر رویکرد

در گزارشی چند روز پیش منتشرشده در نیویورک تایمز، مدعی شدند برخی سدهای ایران به دلیل قرارگیری در مجاورت مناطق هدف حملات، احتمالاً با هدف پشتیبانی از پایگاههای موشکی ساخته شدهاند! این در حالی است که مشابه این اتهامات سیاهنمایی، حدود ۳۰ سال پیش نیز در مورد زیرساختهای لیبی مطرح میشد.
به گزارش قاب فردا به نقل از همشهری آنلاین، در گزارش مذکور نیویورک تایمز مدعی شد برخی سدهای ایران به دلیل مجاورت با مناطق هدف حملات، احتمالاً با هدف پشتیبانی از سایتهای موشکی ساخته شدهاند! این استدلال سخیف که مبتنی بر همجواری جغرافیایی است، در حالی که هر زیرساخت حیاتی و کوهستانی ناگزیر اشتراکاتی در عوارض زمین دارد، تلاشی مذبوحانه برای توجیه حملات گذشته به زیرساختهای غیرنظامی و آبرسانی ایران است.
اما اینگونه توجیهپردازیها برای رسانههای آمریکایی سابقهای قابل توجه دارد. برای مثال، روزنامه نیویورکتایمز در گزارشی در سال ۱۹۹۷ به پروژه عظیم «رودخانه بزرگ مصنوعی» در لیبی پرداخت. این پروژه که در زمان معمر قذافی احداث شد، شبکهای از لولههای عظیم زیرزمینی برای انتقال آب از سفرههای آب زیرزمینی جنوب صحرای بزرگ به شهرهای پرجمعیت ساحلی شمال لیبی بود. این روزنامه آمریکایی در آن زمان نوشت: در مصاحبههای جداگانه، سه مهندسی که روی این پروژه ۲۵ میلیارد دلاری کار میکردند گفتند توضیح رسمی غیرمحتمل یا ناقص است. آنها گفتند گمان میکنند سیستم لولههای زیرزمینی و مخازن، که عمدتاً با تجهیزات آمریکایی ساخته میشود، هدفی نظامی و پنهانی دارد. یک مهندس اروپایی پرسید: «اگر صدام حسین میگفت در حال ساخت یک لوله ۴ متری تا ۱۰۰ مایلی کویت، ۱۰۰ مایلی ایران و ۱۰۰ مایلی ترکیه است تا آب منتقل کند، آیا باور میکردید؟!»
از این منظر قابل توجه است که رسانههای آمریکایی دوباره به استراتژی کهنهای روی آوردهاند که از دههها پیش برای توجیه حمله به کشورهای مستقل استفاده میکردند.



