درگذشت حسین پرورش؛ نگاهی به حرف‌های جاودانه یک چهره فرهنگی

قاب فردا به نقل از همشهری آنلاین: حسین پرورش که امروز خبر درگذشتش اعلام شد، با حضور در فیلم‌های «کلاغ» به کارگردانی بهرام بیضایی و «نقطه ضعف» ساخته محمدرضا اعلامی، در خاطرها باقی مانده است. پیش از انقلاب، او بیشتر به عنوان بازیگر تئاتر و مدرس دانشگاه شناخته می‌شد و در مطبوعات آن دوران، به عنوان یک متخصص و مدرس، اظهاراتی از او ثبت شده است.

روزنامه اطلاعات در تاریخ اول اردیبهشت ۱۳۵۵، بخشی از نظرات علی نصیریان، داود رشیدی، اسماعیل خلج، هما روستا، پری صابری، حسین پرورش و برخی دیگر از چهره‌های فعال تئاتر را در گزارشی مربوط به نخستین جشنواره ۱۰روزه تئاتر منتشر کرد. مرحوم پرورش در این گزارش، نکاتی را مطرح کرده که صحت و سقم آن‌ها همچنان پابرجاست:

حسین پرورش استاد تئاتر در دانشگاه:

* تئاتر نوعی بازی با قواعد مشخصی است؛ برای مثال، کودکان در بازی خود، چوب را به جای شمشیر می‌گیرند و در تئاتر نیز چنین قانونی وجود دارد؛ مثلاً یک درخت، نمادی از جنگل است. هدف تئاتر، ارائه لذت به تماشاگر و ایجاد یک پیوند معنوی است. برای دستیابی به تئاتری خوب، باید با اسطوره‌ها و فلسفه‌های جدید در حوزه‌های اجتماعی، روانشناسی، جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی آشنا شد. ما باید برای ارتقاء تئاتر، خود را به سطح بالاتری برسانیم. نباید منفعلانه منتظر بمانیم تا پیشنهادها به ما ارائه شود؛ باید پرسید که آیا تمام کتب موجود را خوانده‌ایم، آیا زبان دوم می‌دانیم و آیا تا به حال به فکر کمک به تئاتر بوده‌ایم؟

* کار یک تئاتری با نقاش تفاوت زیادی دارد. او باید در همه جا به دنبال اجزای کار خود بگردد. ما هنرمند، نمایشنامه‌نویس، کارگردان و… نداریم، اما این کمبودها نباید مانع فعالیت ما شود. ما باید حس مسئولیت‌پذیری را در خود تقویت کنیم و هر آنچه را که فاقد آن هستیم، خود بسازیم.

* برای تبدیل شدن به بازیگر، داشتن همه امکانات کافی نیست. باید استعداد بازیگری وجود داشته باشد و در دانشکده‌ها می‌توان تنها این استعدادها را پرورش داد. باید توجه داشت که یادگیری گیتار آسان است، زیرا گیتار شیئی خارج از وجود انسان است، اما یادگیری هنری که به درون انسان مربوط می‌شود، نیازمند شناخت عشق‌ها، احساسات، نیازها و خشم‌های بازیگر است تا بتوان از او یک بازیگر ساخت. آموزش تئاتر از دانشکده شروع نمی‌شود، از بدو تولد آغاز می‌شود و آنچه را که طی سال‌ها تجربه می‌کنید و نمی‌توانید به هم مرتبط سازید، ما در دانشگاه این ارتباط را برقرار می‌کنیم. به طور کلی، آموزش با من و همکارانم در دانشگاه آغاز نمی‌شود و با ما نیز پایان نمی‌یابد.